Τό παραμύθι πού ἔσβησε...

Κάποτε ἦταν τό παραμυθάκι μου....Τό 'φτιαχνα καί τό ζύμωνα στό παιδικό μου μιαλό κι ὕστερα τό ἀποτύπωνα στό χαρτί...Τοῦ 'δινα ζωή ἀπό τή δική μου....Τό πήγαινα στό σχολεῖο κι ἡ δασκάλα μου, πού ἦταν μεγάλη σέ ἡλικία καί στριμμένη, ὅπως τήν ἔλεγα, ἔμενε ἐντυπωσιασμένη...

Τά τρία θαυμαστικά...

"Μήν ἀπελπίζεσαι, ἔχε πίστη!!!"...Ναί, μέ τρία θαυμαστικά...Πού τό σκέφτομαι σάν Θεία ἀπαίτηση, κάτι σάν "Ἐδῶ εἶμαι πάντα, ἀπαιτῶ νά μέ πιστεύεις γιατί ὅλα τά ὁρίζω..."...Τό σκέφτομαι ἔτσι ἀδέξια μά καί τό θέλω, γιατί αὐτή ἡ ἀπαίτηση, πού τή λέω ἐγώ ἀπαίτηση, εἶναι ἡ πιό δυνατή, ἡ πιό άληθινή, ἡ πιό ἀγαπητική, πού δίνει μόνο πίστη, ἐλπίδα καί ἐμπιστοσύνη...

Μιά λέξη πού μέ δίδαξε...

Ἕνα παλληκάρι γνώριμο πιά, ἀνάμεσα στά πρόσωπα πού γυμναζόμαστε μαζί στό χῶρο, μοῦ εἶπε μέ χαμόγελο: "Εχεις γραμμώσει φανή γιά τά καλά...Τώρα θά ἔχεις πολλά φλέρτ.."...Τό κοίταξα στά παιχνιδιάρικα μάτια του καί γέλασα ζωηρά, κι αὐτό πού σκέφτηκα ἦταν ὁ θάνατός μου...

Χωρίς γέλιο

Κοίτα πού δέ σηκώνω ἀστεῖα πιά.. Ἐξαρτᾶται βέβαια.. Γελάω σάν παιδί..Τά κουτοπόνηρα ὅμως, τά "τάχα" καί τά "δῆθεν" μέ δυσκόλευαν....Τά ἀνεχόμουν ἀλλωτε μέ ὑπομονή κι ἄλλωτε μέ σιωπή... Πέρασαν ὅμως οἱ ταλαιπωρίες τῶν χρόνων καί τό τσουβάλι τῆς ζωῆς γέμισε, ξεχείλισε καί δέν χωρᾶνε ἄλλα "ἀστειάκια"...

Σάν κομίτης

Ὅταν κάνεις μιά διαδρομή καθημερινά, θά τύχει καί τό ἀπρόοπτο κάποια στιγμή..Τά ἀόρατα συμβόλαια τῆς ζωῆς..

Μιά στιγμή άδικίας

Ἤμουν στή λεωφόρο καί χάζευα μιά βιτρίνα μέ πέδιλα.. Δέν μέ ἐνθουσίαζε κάτι γιατί οἱ τιμές τους ἦταν δυσανάλογες γιά τό δικό μου πορτοφόλι .. 

Ξαφνική χαρά

Σημερινή διαδρομή γιά τό γυμναστήριο...Αύτή ἡ διαδρομή εἶναι σχεδόν καθημερινή πιά γιά μένα μισή ὥρα μέ τά πόδια κι ἀλλο τόσο νἀ γυρίσω..Ἑνα εἰκοσάλεπτο γυμναστική πρωινή στό σπίτι, ἡ συνήθεια τῶν χρόνων καί μιάμιση ὥρα στό γυμναστήριο...Κοντά ἕνα τρίωρο ὅλα μαζί...