Παραμυθάκι μέ οὐρά..

Μιά φορά κι ἕναν καιρό ἦταν μιά οὐρίτσα..Ἕνα πολύ γνωστό ἀγαπισιάρικο καί ἀγαπητικό ζωάκι εἶχε αὐτή τήν οὐρίτσα..Ἦρθαν κάποια παιδάκια καί κάθησαν γύρω ἀπό τήν οὐρίτσα..Μαζί τους ἦρθαν καί μερικά looney tunes...

Τά Νέα τῆς γάτας....

Πολλά πράγματα ἀποδεικνύονται μέ μαθηματική ἀκρίβεια..Οἱ ἐποχές πού πέρασαν μᾶς ἄφησαν στήν κληρονομιά μας ἐπιστήμονες καί ἐφευρέτες, πού ἔγιναν οἱ ρίζες ἑνός δέντρου, πού διαρκῶς ψηλώνει καί διακλαδίζεται μέ νέες ἐφευρέσεις καί ἀνακαλύψεις...

Μουρίτσες μέ οὐρίτσες

"Μ'ἀγαπᾶς?"

-"Μμμμμ!...Μ'ἀγαπᾶς?"

-"Μμμμμ!"

Ταμπέλλα

Λίγη ξεκούραση....Δέν χωρᾶνε ὅλα μαζί πιά στό μιαλό μου μέσα.....Πᾶρκο μέ τό γαλάζιο καί τό πράσινο, καί τό καφέ  του καί  τίς φιλενάδες μου τίς τεράστιες ἀγριομολόχες....

Τό πεπελοχώρι

Εἶναι ἕνα μεγάλο στενό πού συνδέει κάθετα δύο λεωφόρους καί πηγαίνοντάς το μέ τά πόδια μέ βγάζει στό γυμναστήριο...Ἕξι μῆνες τώρα βλέπω καθημερινά τά ἴδια πρόσωπα...Τρίχρωμα, χοντρούλια καί μαλλιαρά...Ναί, μιλάω γιά γάτες...Ἔχουμε γνωριστεῖ πιά γιά τά καλά...

Τά κτηνάκια

Τό μαυρούλι ἦταν πολύ μωρό πεταμένο στά σκουπίδια...Ἴσως ἡ ἀπονιά νά σημαίνει καί ἄγνοια τοῦ πόνου ἀλλά εἶναι δυστυχῶς φίλη κολλητή τοῦ ἀνθρώπου μέ σκληρή συμπεριφορά...

Θέα

Αὐτό τό τριχωτό μοσχαράκι τό βλέπω πολύ συχνά,ὅταν κατεβαίνω τίς πολλές τίς σκάλες γιά να βγῶ στόν κεντρικό δρόμο..

Λίγη συννεφιά

Πέρασε μιά μέρα κι εἶμαι κλεισμένη μέσα...Ὁ ἥλιος ἔπαιζε μαζί μου....Μοῦ χαμογελοῦσε πλατιά άπ'το παράθυρο κι ἔλεγα "καλλίτερα εἶμαι,θά βγῶ μέχρι τή μεγάλη σκάλα τοῦ δρόμου"....

Τό κλίκ

"Θά κρατηθείς σήμερα νά μή ποστάρεις καμμία γάτα" μοῦ εἶπα....Περίμενα, περίμενα, περίμενα ακίνητη....

Φανταστικός γατούλης

Ποῦ ἀλλοῦ τέτοια ὥρα?.. Στό πάρκο....Ἁπαλή συννεφιά....Τό μεγάλο πλακόστρωτο μπροστά στό γήπεδο ἄδειο....Κάθισα στό παγκάκι ἀκριβῶς στή μέση, ἁπλώθηκα κι ὅλη ἡ ἔκταση ἔγινε τό παρατηρήριό μου μαζί μέ τό βουνό....

"Μάζέψου" εἶπα μέσα μου ἀλλά ἤδη εἶχα φύγει...Εἶχα φτάσει σέ μιά χαράδρα βαθιά, στήν ἀριστερή μεριά τοῦ βουνοῦ, πού δέν εἶχα προσέξει ἄλλες φορές...Ἦταν κλεισμένη ἀνάμεσα σέ πανύψηλα κυπαρίσσια..

"Τώρα θά χτίσω" σκέφτηκα...Κι ἔφτιαξα ἕνα ἐκκλησάκι μικρό μέσα σέ μιά μακρόστενη περιποιημένη αὐλή μέ ἄσπρη καγκελόπορτα κλειδωμένη.....Ἄβατο τό ἐκκλησάκι....Οὔτε ἄνδρες,οὔτε γυναῖκες....Μόνο μιά σιλουέττα πού φροντίζει τό ἐκκλησάκι καί τήν αὐλή καί δέν φαίνεται ἄν εἶναι ἄνδρας ἤ γυναίκα..

Κάθομαι πάνω σέ μιά μεγάλη πέτρα καί δέν ἀναρωτιέμαι γιατί καί πῶς..Ἀφοῦ εἶναι έτσι, ἄς εἶναι ἐτσι....Ὄμορφα πού εἶναι....Κι ὕστερα χαζεύω μέ ἡρεμία τό ζεστό φῶς τῶν κεριῶν πού φαίνεται από τή μισάνοιχτη πόρτα τῆς μικρῆς ἐκκλησίτσας....

Ἡ φαντασία τῆς φαντασίας μου εἶχε μείνει σ'αὐτή τή γαλήνη....Κι ὕστερα πάλι,ἄχ αὐτή ἡ φαντασία μου δέν ἄντεξε....Ἔφτιαξε ἕνα χοντρό, κίτρινο μαλλιαρό γατούλη, πού κοντοστάθηκε, τόν χάιδεψα καί βγῆκε ἔξω ἀπό τήν καγκελόπορτα κι ἄρχισε τά ναζάκια καί τίς ἀγαπουλίτσες....

Ἄχ, φανή μου, πρῶτα βγαίνει ἡ ψυχή καί μετά τό χούι, λέει ἡ παροιμία...Ἐπιστροφή στόν πολιτισμό....Καλή συνέχεια νά ἔχουμε....

3 Ἀπριλίου 2017

Τό δωράκι -μπούπ

Εἶναι ἕνας μικρούλης στό δίπλα τετράγωνο χαμηλά στήν κατηφόρα..Ἡ μαμά,τά τρία ἀδελφάκια καί οἱ γαμπροί..Ὁ μικρούλης κάθε φορά μόλις μέ δεῖ,τρέχει καί σκαρφαλώνει στό πόδι μου σά νά 'μαι δέντρο.