Γαλάζια Κυριακή

Σἠμερα εἶχε ἡ ἐκκλησία συλλείτουργο πρός τιμήν τῆς Παναγίας Ὀστρομπράμσκας.....Πολωνοί καί Ἕλληνες ἱερεῖς μαζί καί στίς δύο γλῶσσες....Ἁπλά, φωτεινά καί ἥσυχα....Ναί, τό γράφω, γιατί αὐτές οἱ τρεῖς λεξοῦλες εἶναι σπάνιες γιά μένα σάν συνάντηση ψυχῆς...

Ταμπέλλα

Λίγη ξεκούραση....Δέν χωρᾶνε ὅλα μαζί πιά στό μιαλό μου μέσα.....Πᾶρκο μέ τό γαλάζιο καί τό πράσινο, καί τό καφέ  του καί  τίς φιλενάδες μου τίς τεράστιες ἀγριομολόχες....

Ὅλοι οἱ κακοί χωρᾶμε ...

Σήμερα πῆγα πᾶρκο νά χωθῶ καί νά κρυφτῶ στήν καταπράσινη χαράδρα τοῦ βουνοῦ, ἐκεῖ πού ἔχουν φτιάξει τά μάτια μου τή λιμνούλα, τά ζωάκια καί τό ἐκκλησάκι μου... Βρῆκα φτηνά ἀκουστικά μέ στεφάνι , πολύ ἄνετα καί ἄκουγα  ρόκ  τραγούδια στό κινητό....

Δῶρο Χριστουγέννων

Χθές Κυριακή, παραμονή Χριστουγέννων, ἴσα πού πρόλαβα νά ἀνάψω δύο κεράκια στήν ἐκκλησία....Ἤμουν πολύ δυσκίνητη, ζαλιζόμουν, χαζοπονοῦσα κι ἔλεγα πώς αὔριο, ἄν εἶμαι ἔτσι, δέν θά καταφέρω νά πάω στή Θεία Λειτουργία τῶν Χριστουγέννων...

Τά ρεφραίν...

Στό γυρισμό ἦρθε ἀπό κάπου τό ρεφραίν ἀπό ἕνα παλιό τραγούδι, χώθηκε στά μαλλιά μου, βρῆκε τ'αὐτιά μου τεντωμένα σά χωνιά καί κάθησε ἐκεῖ...

Τό παραμύθι πού ἔσβησε...

Κάποτε ἦταν τό παραμυθάκι μου....Τό 'φτιαχνα καί τό ζύμωνα στό παιδικό μου μιαλό κι ὕστερα τό ἀποτύπωνα στό χαρτί...Τοῦ 'δινα ζωή ἀπό τή δική μου....Τό πήγαινα στό σχολεῖο κι ἡ δασκάλα μου, πού ἦταν μεγάλη σέ ἡλικία καί στριμμένη, ὅπως τήν ἔλεγα, ἔμενε ἐντυπωσιασμένη...

Τό πεπελοχώρι

Εἶναι ἕνα μεγάλο στενό πού συνδέει κάθετα δύο λεωφόρους καί πηγαίνοντάς το μέ τά πόδια μέ βγάζει στό γυμναστήριο...Ἕξι μῆνες τώρα βλέπω καθημερινά τά ἴδια πρόσωπα...Τρίχρωμα, χοντρούλια καί μαλλιαρά...Ναί, μιλάω γιά γάτες...Ἔχουμε γνωριστεῖ πιά γιά τά καλά...