Ἐμεῖς πότε θά ντραποῦμε !

"Ψυχή που κάποια απροσδόκητη στιγμή στη ζωή της συναντάει απλανώς και γνωρίζει εκ βαθέων τον Θεό, δεν γίνεται να μη συντριβεί από την αγάπη Του και αναπόφευκτα να μη ντραπεί για την αμαρτία της, με την οποία «πλήγωσε» εξακολουθητικά αυτή την ατραυμάτιστη αγάπη. 

Ψηφιακή ἐλευθερία

Κάποτε πρίν χρόνια, τήν ἐποχή τοῦ λίθου πού λέει ὁ λόγος, μοῦ ἄρεσε νά γράφω...Ἔγραφα, ἔγραφα καί τελειωμό δέν εἶχα....Ἀκόμα κι ὅταν ἤμουν ἀπασχολημένη εἴτε μαθησιακά εἴτε ἐργασιακά, ἔγραφα...Γέμιζα τετράδια κι ὅταν τέλειωναν ἔγραφα ἀκόμα καί σέ χαρτοπετσέτες...

Ἄνθρωποι καί ἄτομα

Ἕνα πρᾶγμα, πού μοῦ ἔχει κάνει ἐντύπωση, εἶναι, πώς, ἀπό τότε πού τό ἴντερνετ ἐνσωματώθηκε πιά μέ τή ζωή μας, ὅλοι μιλᾶνε γιά ἄτομα.....Ἤ σχεδόν ὅλοι......Τό ἄτομο, τά ἄτομα.....

Καλές κυρίες ἐν ὄψει....

Αὐτή ἡ στιγμή εἶναι μιά στιγμή ἀπογοήτευσης μετά ἀπό κάποιο συμβάν πού μοῦ ἔτυχε καί δυστυχῶς κράτησε πολύ...Μία στιγμή ὅμως πού μοῦ ἔδωσε κι ἕνα μάθημα ζωῆς ἀκόμα...

Παραμυθάκι μέ οὐρά..

Μιά φορά κι ἕναν καιρό ἦταν μιά οὐρίτσα..Ἕνα πολύ γνωστό ἀγαπισιάρικο καί ἀγαπητικό ζωάκι εἶχε αὐτή τήν οὐρίτσα..Ἦρθαν κάποια παιδάκια καί κάθησαν γύρω ἀπό τήν οὐρίτσα..Μαζί τους ἦρθαν καί μερικά looney tunes...

Ραντεβοῦ μέ τήν Ἄνοιξη

Ἄλλη μιά φωτογραφία πού τράβηξα ἀπό τήν τηλεόραση χαζεὐοντας μιά παλιά ἑλληνική ταινία....Σά νά ἤμουν ἐκεῖ, αὐτός καί πιό πολύ ἡ φαντασία μου, ἡ σιωπηλή μου φλυαρία....Μιά σκοτεινή φιγούρα στό δέντρο νά αἰωρεῖται καί νά μοῦ τραγουδάει "ἡ ζωή εἶναι ὡραῖα".....Νά εἶμαι μέ πρόσωπο σοβαρό καί σχεδόν ἀγαλματένιο, νά μή μέ ζωγραφίζει μέ γραμμές ἡ ἔκφρασή μου, νά μή μπορεῖ νά μέ προδώσει, παρά νά προδωθῶ μόνη μου ἄν θέλω...

Δεκαπενταύγουστο 2018

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι φρόνιμοι καί σοβαροί, πού εὔχονται ἥσυχα καί καρδιακά....Οὔτε γαλαζολούλουδα καί λικνιστές καρδιές, οὔτε μεγᾶλα λόγια οὐτοπικά, οὔτε ἀγγελόφτερα μοντέλα νά ἐξορκίζουν μουλωχτά τήν ἄσχημη πλευρά τῆς ζωῆς...

Τά Νέα τῆς γάτας....

Πολλά πράγματα ἀποδεικνύονται μέ μαθηματική ἀκρίβεια..Οἱ ἐποχές πού πέρασαν μᾶς ἄφησαν στήν κληρονομιά μας ἐπιστήμονες καί ἐφευρέτες, πού ἔγιναν οἱ ρίζες ἑνός δέντρου, πού διαρκῶς ψηλώνει καί διακλαδίζεται μέ νέες ἐφευρέσεις καί ἀνακαλύψεις...

Παρεξηγημένη ἐξήγηση

" Ἔβαλα τά χεράκια μου κι ἔβγαλα τά ματάκια μου..." ...Οὔτε καί γώ κάνω σωστά. ..Κι αὐτό τό λέω ὄχι ἀπαραίτητα ἐπειδή μπορεῖ νά κάνω κάτι καλά ἤ ὄχι, ἀλλά οὔτε κἄν σκέφτηκα νά συγκρίνω ἐσένα μέ μένα καί νά πάρω τά εὔσημα... 

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ «ΘΕΜΑ»

Αιτία, λόγος, νόημα, προϋπόθεση και όρος ζωής η αγάπη. 

Μουρίτσες μέ οὐρίτσες

"Μ'ἀγαπᾶς?"

-"Μμμμμ!...Μ'ἀγαπᾶς?"

-"Μμμμμ!"

Κανών ικετήριος προς την Θεοτόκον εις πάσαν θλίψιν, αθυμίαν και νόσον (όλο το κείμενο)

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ Υπὲρ πάντων των μαθητών,σπουδαστών καὶ φοιτητών....

Γαλάζια Κυριακή

Σἠμερα εἶχε ἡ ἐκκλησία συλλείτουργο πρός τιμήν τῆς Παναγίας Ὀστρομπράμσκας.....Πολωνοί καί Ἕλληνες ἱερεῖς μαζί καί στίς δύο γλῶσσες....Ἁπλά, φωτεινά καί ἥσυχα....Ναί, τό γράφω, γιατί αὐτές οἱ τρεῖς λεξοῦλες εἶναι σπάνιες γιά μένα σάν συνάντηση ψυχῆς...

Ταμπέλλα

Λίγη ξεκούραση....Δέν χωρᾶνε ὅλα μαζί πιά στό μιαλό μου μέσα.....Πᾶρκο μέ τό γαλάζιο καί τό πράσινο, καί τό καφέ  του καί  τίς φιλενάδες μου τίς τεράστιες ἀγριομολόχες....

Ὅλοι οἱ κακοί χωρᾶμε ...

Σήμερα πῆγα πᾶρκο νά χωθῶ καί νά κρυφτῶ στήν καταπράσινη χαράδρα τοῦ βουνοῦ, ἐκεῖ πού ἔχουν φτιάξει τά μάτια μου τή λιμνούλα, τά ζωάκια καί τό ἐκκλησάκι μου... Βρῆκα φτηνά ἀκουστικά μέ στεφάνι , πολύ ἄνετα καί ἄκουγα  ρόκ  τραγούδια στό κινητό....

Δῶρο Χριστουγέννων

Χθές Κυριακή, παραμονή Χριστουγέννων, ἴσα πού πρόλαβα νά ἀνάψω δύο κεράκια στήν ἐκκλησία....Ἤμουν πολύ δυσκίνητη, ζαλιζόμουν, χαζοπονοῦσα κι ἔλεγα πώς αὔριο, ἄν εἶμαι ἔτσι, δέν θά καταφέρω νά πάω στή Θεία Λειτουργία τῶν Χριστουγέννων...

Τά ρεφραίν...

Στό γυρισμό ἦρθε ἀπό κάπου τό ρεφραίν ἀπό ἕνα παλιό τραγούδι, χώθηκε στά μαλλιά μου, βρῆκε τ'αὐτιά μου τεντωμένα σά χωνιά καί κάθησε ἐκεῖ...

Τό παραμύθι πού ἔσβησε...

Κάποτε ἦταν τό παραμυθάκι μου....Τό 'φτιαχνα καί τό ζύμωνα στό παιδικό μου μιαλό κι ὕστερα τό ἀποτύπωνα στό χαρτί...Τοῦ 'δινα ζωή ἀπό τή δική μου....Τό πήγαινα στό σχολεῖο κι ἡ δασκάλα μου, πού ἦταν μεγάλη σέ ἡλικία καί στριμμένη, ὅπως τήν ἔλεγα, ἔμενε ἐντυπωσιασμένη...

Τό πεπελοχώρι

Εἶναι ἕνα μεγάλο στενό πού συνδέει κάθετα δύο λεωφόρους καί πηγαίνοντάς το μέ τά πόδια μέ βγάζει στό γυμναστήριο...Ἕξι μῆνες τώρα βλέπω καθημερινά τά ἴδια πρόσωπα...Τρίχρωμα, χοντρούλια καί μαλλιαρά...Ναί, μιλάω γιά γάτες...Ἔχουμε γνωριστεῖ πιά γιά τά καλά...